Zaman, takvim yapraklarından koparılan bir kağıt parçası sadece. Yıkık olan duvarda asılı kalan takvim yaprağı, zamanı durdurdu o gece. Ne yıkılan evlerin tozlu eşyaları, ne o evlerin kırılan pencerelerinin toz buz olmuş camları, ne de içeriden kilitlenmiş kırık kapının parçaları yaşanmışlık izi vermiyor artık. Tüm yaşanmışlıkların birbirine karıştığı o enkaz tepeleri, ne bir daha güneşin doğmasına izin verdi, ne de günün ağarmasına. Akrep ve yelkovan, 6 Şubat'ın 4'ü 17'si etrafında dönüyor artık. Ne gün, ne hafta, ne ay, ne yıl değişiyor. Değişen sadece sayılar oluyor. 5 Şubat'ın cennetten bir gün olduğunu, 6 Şubat'ın cehenneminden anlıyoruz. Oysa tüm kadim dinler yaşamdan sonrasını cennet ve cehennem diye ayırıyorlardı. Dönüp dolaşıp 6 Şubat'a geri geliyoruz. Ne 5 Şubat'a yeniden gözlerimizi yumabiliyoruz, ne de 7 Şubat'a gözlerimizi açabiliyoruz. Kabus olmasını istediğimiz 6 Şubat'ın rüyasından uyanamıyoruz bir türlü. Üşüyoruz. Üşüten, 6 Şuba...